guatemalametkids.reismee.nl

Rio Dulce 12 - 13 augustus

Zaterdag 12 augustus naar Rio Dulce

De andere Nederlanders varen mee terug naar Rio Dulce. En na het afscheid nemen worden we in Rio Dulce opgepikt door de boot van Hotel y restaurante Kangaroo. Daar hadden we gisteren een mail naar gestuurd, ze hadden nog een kamer voor 4 voor 210Q, ca. € 25,-. We varen op een gegeven moment van de grote rivier/meer af een kleine zijtak in omringd door mangrove, wauw, supermooi. Aan het water staan ook een paar supergrote huizen met even grote jachten. Hier hebben de rijken uit Guatamala stad hun buitenhuizen en boten. Overigens zie je in de omgeving van Rio Dulce veel grote jachten, catamarans en zeilboten. Dit schijnt een goede plek te zijn om de boten te beschermen tegen orkanen. Het contrast tussen de enorme boten en de armoede in Guatemala (zeker als je vissers in uitgeholde boomstammen ziet varen naast die luxe jachten) is wel erg groot en maakt maar weer eens duidelijk hoe het verdeeld is in de wereld. Overigens zijn wij daar natuurlijk ook onderdeel van, wij hebben het geld om hier rond te reizen.....

Hotel Kangaroo ligt tegenover zo'n groot huis, en is gebouwd op palen in de mangroven. Aan de voorzijde een houten terras boven het water met een jumptouw waarmee de jongens, Hugo ook dus, heerlijk mee het water in kunnen springen. Echt lekker, weer zwemmen midden in de jungle.

Het huis aan de overkant wordt bewoond door een lokale familie die op het huis passen als de eigenaren er niet zijn, bijna altijd dus. De familie heeft vandaag een feestdag geloven we en komen bij hotel Kangaroo langs met de kayak...helaas. Een van die gasten is voor de middag al straatbezopen en best vervelend eigenlijk. Wel mooi om te zien dat de 6 maanden oud hond van het hotel superagressief (het is een soort mastif) achter de 2 kinderen van de familie aan zit, hij zwemt ze zelfs achterna om ze proberen te pakken te krijgen. Tegen ons en Tijmen en Mees is hij heel lief, maar die kinderen doen altijd heel gemeen tegen hem, en dat pikt hij dus niet. Net goed! We hebben al vaker gemerkt dat de Guatemalteken op zijn zachts gezegd niet echt vriendelijk zijn voor honden.

's Middags kayakken we door de mangrove en over het meer naar castillo San Felipe. Een ford gebouwd door de Spanjaarden in de 16de eeuw ter bescherming tegen piraten. Leuk kort kayaktochtje, we leggen aan en lunchen tussen de locals bij het fort. Het is voor de mensen hier een toeristische atractie, buiten ons zijn er geen Europese toeristen, en het is zondag dus zijn er best wat mensen. We lunchen, hamburguesa, burrito con carne (de carne gooien we er uit, brrrrr) en papas fritas. Daarna bezoeken we het ford, wat erg leuk is. Overal smalle gangetjes, kanonnen, torentjes en geheime doorgangen. Spannend is de pikdonkere gang, die deels onder water staat, naar de gevangenis. Na een uurtje hebben we het wel gezien en gaan we bij het fort in het meer zwemmen, weer erg lekker. Daarna met de kayaks weer terug en verder zwemmen en aan het touw slingeren bij het hotel.

's avonds eten we in het hotel. En dat valt wat tegen, de eigenaren zijn dus een Australisch/Mexicaans stel en volgens de lonely planet kan je hier het beste Mexicaans eten buiten Mexico. Nou niet echt dus, super weinig smaak aan de flautas en burrito. We hebben in Guatemala wel 10 keer lekkerdere taco's op straat op, voor 4 keer minder geld.
Na het eten nog even buiten zitten en dan weer naar bed.

Zondag 13 augustus Rio Dulce naar Copan (Honduras)

Vandaag hebben we een reisdag op het programma. We hebben nog geen idee hoe lang deze gaat duren. Als eerste gaan we na het ontbijt met de boot naar Rio Dulce. Daar lopen we naar de officina van Litegua, het schijnt dat daar om 9.00 een bus vertrekt naar de grens met Honduras. Hmm, hij vertrekt om 9.15, maar het is nog niet duidelijk of er plek is voor ons. Even wachten tot de bus er is. Om 9.30 arriveert de bus, of beter gezegd het busje. Gelukkig, we passen er net in. We krijgen de ruimste plekken voorin, het voordeel van toerist zijn. Het busje zit verder afgeladen vol met locals, veel mannen met cowboyhoeden. Het eerste stuk gaat niet snel, maar gelukkig overleven we het wel, wat nog geen garantie is met een chauffeur die tijdens het rijden eet, belt en de tv (jaja voorin naast de chauffeur hangt een tv) bedient (filmpje vooruit spoelen, terugspoelen, volume harder/zachter en vica versa, muziekvideo aan, volume harder/zachter etc) en zelf af en toe meekijkt naar de spannende film Max. Nog een wonder dat 'ie tijd heeft het busje te besturen. Richting de grens met Honduras wordt de omgeving bergachtiger en steeds dunner bevolkt, beetje de middle of nowhere gevoel hier. In Chiquimulas moeten we van bus wisselen. Het is gezellig druk op de markt in het plaatsje, we zijn echt in cowbowland aangekomen, iedereen loopt hier met cowboylaarzen, - hoeden en we zien veel standbeelden van paarden.
In het volgende plaatsje wisselen we weer van bus, waarbij een dronken local nog mee wil, maar geweigerd wordt, gelukkig. En dan op weg naar de grens, het busje rijdt langzaam over de hobbelige wegen en om de haverklap moet er iemand in of uit. Maar we bereiken dan uiteindelijk toch de grens. Een hele relaxte en rustige grens overgang, naast ons nog een paar andere toeristen, maar dat is het dan ook. Met een minibusje van Berakah hostel rijden we de laatste 10km van de grens naar Copan. Om 17.00 - 17.30 komen we dan aan, toch 8 tot 8,5 uur geduurd deze reisdag, maar ondanks de lengte ging 'ie best soepel. En Tijmen en Mees hebben het weer super gedaan, geen kik gegeven, Tijmen heeft veel gelezen, mee film gekeken en naar buiten gekeken, Mees heeft nog wel wat geslapen, wat een super reizigers!

Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!